Mayflower otelindeki program eminim benim gibi birçok insan için tam bir şok tesiri icra etmiştir. Erdoğan konuşmasına başlarken mevcut dış politikanın ana prensibini “bölgesel barış ve komşularımızla sıfır problem” olarak tesbit ettikten sonra, son günlerde sıkça dile getirilen “Türkiye’nin dış politikasında bir eksen değişikliği olduğu” görüşünün haksızlığını, aynı zamanda eksen değiştirenin “Avrupa” olduğnu ifade etti ve İsrail’i kum torbası olarak kullanmaya başladı.

İran’ın nükleer çalışmalarını şiddetle tenkid eden ülkelerin başında İsrail geliyor; çünkü, İran İsrail’in varlık hakkını kabul etmiyor ve ilk fırsatta yok edilmesi gerektiğine inandığını her zaman dile getiriyor. Hal böyle olunca İsrail, “acaba İran bizi bitirmek için nükleer bomba yapıyor da bizden mi gizliyor” kabilinden endişelerle ortağı ABD ile beraber İran’a karşı bir kampanya başlattı.

İsrail hiç bir zaman kabul etmese de, nükleer silahları haiz olduğu iddiası nerede ise herkes ve her ülke tarfından kabul görmüş hale geldi. İşte başbakan buna fena halde bozulduğunu şu ifadelerle dile getirdi: “sen İran’a nükleer silah yapma diyeceksin, hemen aşağısındaki bir ülkenin nükleer silahı olacak, bu çifte standart değil mi?” (tabii kelimesi kelimesine böyle olmayabilir).

Çifte standart olduğu ve İsrail’in agresif, taviz vermez kabadayı tutumlarından dolayı eleştirilmesi gerektiği doğru, lakin bunu yaprken Ahmedinecad’ın avukatlığına soyunmanın ise yanlış olduğunu tesbit etmek çok zor değil sanırım. İran ile ilişkileri sıcak tutmak gerektiği gerçeği, batı dünyasına karşı “İran ne yaparsa yapsın yanındayız” mesajı vermeyı haklı kılar mı (Özellikle Amerika’da başbakanın söylediği herşey İran ile ilgili sözlerinin gölgesinde kalacak) veya uluslararsı ilişkiler prensipleri açısından tasdik edilebilir mi? (Vakıa Başbakan, İran’ın nükleer silah sahibi olmasını istemediklerini vurguladı, ama İsrail’e yönelilk eleştirilerin İran eksenli yapılması diplomatik bir gaftır bence).

Dışişleri bakanı ve Başbakan’ın bizim bilemediğimiz bir “hikmet-i hükümet” gereği İran’a arka çıktıklarını varsayabiliriz; veya İsrail’e yönelik çifte standart suçlamalarına Türkiye konseptinde zemin bulamadığı için de böyle konuşmuş olabilir. Bunları zaman gösterecek ama uluslararsı ilişkilerde modern zamanların gereği olarak başka milletlerin fedailiğini üstlenirken, bir başbakanın kendi vatandaşlarının zarar görmemesine öncelik vermesi gerekir (İsrail ile iyi geçinmezse Türkiye’ye ne olur sorusunu cevabı ayrı bir entry konusu olur). 

Benim surekli takip ettigim ve “ciddi” gazeteler listeme eklediklerimden biri Miliyet’tir. bugun cok uzaklardan ‘memlekette neler oluyor bakalim’ meraki ile milliyet.com.tr adresine gidince karsilastigim mansetler karsisinda adeta “dumura” ugradim. Ulkemizdeki en ciddi meseleler (veya Milliyet muhabirlerinin ilgi alanlari) soyle milliyete gore:

• Izmirli Kizin Aldatan Sevgilisinden Muthis Intikami
• Boyle Olur Ikoncan’in Tepkisi (Eda Taspinar ile sevgilisinin ayrildiginin “flash” haberi)
• Icimizdeki Rontgenci
• Gundeme Bomba Gibi Dusen Asklar

Ana sayfadaki 7 mansetten gundem ile en yakindan ilgili olanlari da sunlar (onem sirasina gore)

• 23 Nisan’da Yedigi Dayagi Unutamayan Cocuk
• Aziz Yildirim Paralari Doktu
• Mudur Cocugunu Yaz Okuluna Itfaiye Araci Ile Goturunce

Ana sayfanin geri kalanindan secmeler, “Gogusleri yanan aktirst”, “Ustsuz guneslenmeye veda eden guzel’, “Bakire Degilim Dedi Ama…”Koparan Reklamlar”, “Efsanelerin Olay Yaratan Goruntuleri”, “Plajin En Vahsileri”, “Basi Volkan ile dertte olan Akvilina”, “En Seksileri  arasindaki 4 Turk", “Guzel Poz Vermeni On Kurali” vs…

Gundeme damgasini vuran HSYK kararnamesi nerede?, peki ya meclis baskanligi secimi?

Baskasini bilmem ama Milliyet adam gibi gazete olmaktan yavas yavas cikiyorm “hurriyet” lesiyor bana gore. yakinda cok kullanilanlar dosyasindan silerim…

Son günlerde karargâhınızın internet sitesinde yer alan bildiriler, basında vizyona yeni girmiş filmler kadar heyecanla karşılanıyor, yorumlanıyor ve Türkiye’nin kamu düzenini etkiliyor. Bu meyanda 8 Haziran tarihli Genelkurmay bildirisini dikkatle okudum.

Özetle terörün Mayıs’ta tırmanacağını, bu münasebetle barış, hürriyet ve demokrasi gibi yüksek insanlık değerlerini kötüye kullanan kişi ve kuruluşların gerçek yüzlerini görmek gerektiğini, bunların ulus devlet modelini çağdışı bulmak gibi çarpık bir düşünce içinde olduklarını söyleyerek terörün bu fikirlerden cesaret aldığını ama ordunun bu tür saldırılara gerekli cevabı vereceğini söylüyor ve neticede diyorsunuz ki: “Türk Silahlı Kuvvetlerinin beklentisi; bu tür terör olaylarına karşı, yüce Türk milletinin kitlesel karşı koyma refleksini göstermesidir.”(Zaman, 09/06/2007)

THK Genel Başkanı Yusuf Güngör, THK’nın postla özdeşleştirilmiş bir kurum olmasından rahatsız olduğunu belirterek, ”Ama bundan da vazgeçemiyoruz” dedi. (Zaman, 13/12/2006)

Cok iyi tespitlerin yapildigi, ancak çözümler veya hadiselerin gerçek sebeplerinin irdelenmedigi bir ülkede yaşadıgımızdan olsa gerek, açıklama yapacağız derken insanlar ne komik duruma düştüklerini farkedemiyorlar…

THK “postla” ozdeşleşmiş..Allah allah neden acaba? Ulkemizin havacilik alaninda gelismi icin egitim faaliyetlerinden sorumlu bir kurumu niye “post” ile özdeşleştiriyor ki bu halk? Dusunelim bakalim:

Yillardir-demokrasinin onbin ışık yılı yakınından geçmeyecek bir uygulama ile- insanlara (dini bir amaçla kestikleri kurbanların) “post”larını sadece ve yalnız THK’na verebileceklerini dayatmanın neticesi olmasın sakın! THK yılın oniki ayını -milletin kısm-ı azamının haberdar olmadığı- eğitim faaliyetlerinde geçiriyor olsa bile, ortalama insanımızın gündemine kurban bayramında derilerini vermezlerse nasıl bir ceza alacakları mevzuu ile girdiğinden de olabilir.

THK, diğer dernekler gibi, arkasında devletin gücü olmadan çıksın meydana, ihtiyaçlarını şerhetsin, dileyen de onlara versin kurbanının derisini. O zaman kurumun halk nezdinde ne kadar itibarı olduğu ortaya çıkacaktır. Meseleye böyle yaklaşsalar çok demokratik olur, ve de bilindiği gibi demokrasi bizim millete “bir iki beden büyük” gelir.

Mülkiyet edinme, insanın en temel ve vazgeçilmez haklarından biridir. Devlet fikri dahi, can ve mal emniyetinin muhafaza edilmesi için ortaya çıkmıştır. Bu rotadan sapan devletler de olmuştur (Komunıst devleter ve/veya diğer totaliter devletler) ama netice itibari ile varlıklarını sürdüremez hale gelmişlerdir.

Hem demokratik hem de laik olma iddiasında olan bir ülkenin vatandaşlarına malları ile ne yapabileceklerini veya ne yapamayacaklarını söylemeye kalkması dışarıdan çok komik görünüyor olsa gerek.

Chomsky’nin dikkat cektigi ilk nokta, Filistin’de yapilan son secimleri Hamas’in ezici bir ustunluk ile kazanmasi: “Hamas secildikten sonra, ABD ve Israil ozgur bir secimde ‘yanlis’ oy kullanip Hamas’i iktidara getiren insanlari cezalandiracaklarini seslendirdiler, ve ceza cok sert oldu.” ABD baskani ve Israil basbakaninin aciklamalarindan Hamas’in secilmesine karsilik bir atak gerceklesecegi anlasiliyordu. Hasan Nasrallah (Lubnan Hizbullah’i lideri) gorunurde Israil’de tutuklu bulunan Lubnan’lilarin (resmiyette uc kisi ama bir iki yuz kisinin kayip oldugundan bahsediliyor) serbest birakilmasi talebi ile iki israil askerinin kacirilmasina karar verdi. Fakat (Ali Bulac ve Finacial Times da ayni noktaya dikkat cekmisti) asil sebep, Israil’in ABD’nin destegi ile Filistine reva gorecegi cezanin hafifletilmesi amaci ile Israil’i iki cephede birden savasmaya zorlamakti.

Chomsky devam ediyor, “Her zaman oldugu gibi ‘seyler’in gecmisi var ve kivilcimi cakan olayin ne olduguna karar vermek gerekiyor. Bana gore tetikleyici olaylar;(filistin uzerindeki) surekli baski, bir cok kacirma olaylari, Gazze’de devam eden bir cok zulum, devam etmesi halinde gercekte bi milletin katledilmesi, filistinin sonu olan West Bank’in suregelen isgali, Israil’in 24 ocak’ta iki Gazzeli sivili kacirmasi…Sivillerin kacirilmasi ile askerlerin kacirilmasi arasinda uluslarasi hukukun da yaptigi bir ayirim vardir. Askerler kacirilirsa (devam eden bir catisma icerisinde), onlara insani davranmak zorunlulugu var. Fakat askerlerin kacirilmasi, sivillerin kacirilmasi kadar agir bir suc degildir ve medyada yer almayan onemli nokta da budur.”  

Chomsky’ye gore Hizbullah’in Filistin’i rahatlatmak icin boyle bir isin icine girmesi “Lubnan’a buyuk felaket getirecek bir sorumsuzluktu.” Disaridan bakinca oyle gorundugu de dogru, fakat yanibasinda masumlarin hunharca katledilmesine tepkisiz kalamayan ve yapacak birseyi de olmayan insanlarin şefkat tepkisi olarak ta degerlendirilebilir.

Bu savaş sona erdikten sonra eminim cok ilginc seyler ortaya cikacak. Şimdilik oyunu oynayanlar ayni zamanda yonettikleri icin istedikleri herseyi gizleyebiliyorlar…

Butun bu komplo teorileri hic bir sekilde Lubnan’da yasanan insanlik dramini göz ardı etmek için yeterli sebep degil elbette. Nedim Hazar yavrusunun kolunu elinde sallayarak diger parcalarini arayan bir anneden bahsetmisti…insanin goz yaslarina hakim olmasi mumkun degil. Vicdanlar nasil olgunlesmis olmali ki boylesine bir zulmu irtikab edebilsin, etmeyenler de seyirci kalsin. Hepimizin yapabilecegi birseyler olmali. Nakit veya yiyecek yardiminda bulunabiliriz mesela. Hic olmazsa dualarimizla Lubnan’li mazlumlarin yaninda olmaya gayret etmek zorundayiz tarihi bir mes’uliyetin neticesi olarak.

Kendimi işlenmemiş bir elmas gibi hissediyordum; kaderimde yazili olan (‘mektub’)  iş dunyasini fethetmeyi gerçekleştirmek için sadece “Işletme Yuksek Lisansi” cilasina ihtiyacim vardi. Zannediyordum ki butun yapmam gereken bana yeni Genel Mudurleri (CEO) olmami teklif edecek Fortune 500 sirketleri arasinda tercih yapmaktan ibaret olacak.

Bay Kremer ellerinde tutulmalar tecrube etmeye ve agirlik kaldirmakta zorlanmaya basladi. Doktorlar durumun tamamen stresten kaynaklandigina te’min ettiler Kremer’i. Donem baslayali bir kac ay olmustu ki norologlar, Kremer’in durumuna amyotrofik lateral skleroz (ALS) teshisi koydular, beynin kaslari kontrol etme kabiliyetine saldiran ve felce neden olan bir hastalik. Hastalarin ortalama yasam suresi teşisten sonra 2 ila 5 yil arasinda.

Bugun, bay Kremer, ayaklarinin suruyerek yuruyor, anlaşilmaz bir telaffuz ile konusuyor ve fincani iki yumrugu arasinda sıkıştırarak tutabiliyor çunku parmaklari pek iyi calismiyor. Organlari zaafiyet derecesinde ince ve yutkunurken ciddi zorluk cekiyor. Artik Fortune 500 sirketlerinden birine CEO olmayi düilemiyor, baba olmanin hayallerini dahi kurmuyor. Yine de, soluk mavi gozleri enerji ile parliyor ve kocaman gulumsemesi neredeyse anlaşılmaz bir iyimserlik taşiyor.
Kendisi ile yapilan bir mulakatta soyle diyor:

“Size yaşamak icin uc yiliniz kaldigini soylediklerinde kafanizdan bir suru sey geciyor…bir adaya tasinip her dakikanin tadini cikarmak…Intihar etmek…”

Bunlardan birini yapmak yerine kendisini ALS icin bir tedavi bulma calismalarini hizlandirmak amaciyle Harvard Işletme’ye getiren muteşebbis enerji uzerinde yoğunlaşti. Bir olay calismasina kafa yoran isletme ogrencisi gibi, ALS arastirmalarindaki gelismenin yavas olmasinin sebebinin iki rahatsiz edici gerçeğe dayali oldugu kararina vardi.  Birincisi “biz cok cabuk ölüyoruz” diyor Kremer. “dolayisi ile ALS arastirmalari icin baski yapan bir hasta toplulugu bulunmuyor.” Diger faktor ise şu ki, ALS baska hastaliklara gore daha komplike ve diger olumcul hastaliklari takip etmeyi bir nebze kolaylaştiran genetik ve biyolojik bulgulardan yoksun. “Sonuç” diyor Kremer, “arastima laboratuvarlari ile ilac endustrisi arasinda bir olum vadisi, birinin küprü kurmasi lazim.”

Kremer, Harvard’daki ikinci doneminde, Massachusetts General Hospital’de yapilan ALS arastirmalarina bagislamak icin ogrenciler ve ogretim uyelerinden 150 bin dolar topladi. Daha sonra yaz boyunca ozel bir şirkette calismak icin eve dondu. Israil’de şaşkinlik uyandiran bir bilimsel yetenek ve yuksek teknolojili endustriyle birlikte ALS konusunda pek az bir bilince rastladi, dolayisi ile cok kucuk kapsamli bir arastirmaya. Kremer bu durumu değiştimek uzere yola cikti.

2005 guz donemi okuldan izin alarak ALS arastirmalarini desteklemek icin kurulan ve kar amaci gutmeyen IsrALS derneginin başina CEO olarak gecti. Yil sonuna kadar alti Israil universitesinde yapilan ALS arastirmalarini finanse etmek icin 2 milyon dolar topladi.
Daha sonra Işletme egitimini tamamlamak icin Harvard’a geri dondu. “Eger ALS’nin hayallerimi elimden almasina izin verisem” diye acikliyor nedenini: “o zaman hasta olacagim.”

Gecen alti ayda Kremer daha da fazla para topladi, erken ALS teşhis ve tedavisi icin çalişan Avi Therapeutics adinda bir siket kurdu ve akademik ALS arastimacilari ile biyoteknoloji ve ilac firmalarini  irtibata gecirmek icin bir konferans duzenledi. En son fikri “hayat icin odul” adi altinda 10 milyon dolarlik bir teklif ile, arastimacilari cezbedip ALS bilmecesini cozmek. Kremer’a gore iş tamamen piyasa guclerini kendi amaci yonunde harekete gecirmekten ibaret.

Bay Kremer bu maceradaki rolünü son derece açik olarak belirtiyor: “Mümkün olduğunca hizli hareket etmek istiyorum. Bir etki meydana getirmek istiyorum. Fakat biliyorum ki eger planlarimi kendi uzerime bina edersem, fiziksel kabiliyetlerim kotuye gittiği için, benimle beraber olecek veya felç olacaklar.” Dolayisi ile sinif arkadaşlarini ve ogretmenlerini harekete gecirdi; mesela sinif arkadasi Nate Boaz’i “hayat icin odul” projesinin basina getirdi.

Kremer sadece ne yapabilecegi uzerinde duruyor. Biliyor ki bazan bir antlasmayi yapmak–Bir ilac firmasi yoneticisini konferansa getirmek, hayirsever birini odule katki yapmaya ikna etmek, arastimacilarin onceliklerini bu alana kaydirmak– kendisinin direkt muracaatina bagli.

“Paralarının peşinde degilim” diyor Kremer. “Sadece yaşamak istiyorum.”

WSJ‘dan ceviri; Kissadan hisse mahiyetinde.

Evet bugüne kadar bu ülkede kimse “dinci” olduğu için öldürülmedi. Ama “dinsiz” diye öldürülen veya kendine “dinci” diyen insanlar tarafından katledilen çok insanımız var. Bu ülkede kimse “oruç tutuyor” diye rahatsız edilmedi, saldırıya uğramadı, öldürülmedi. Ama Anadolu’nun şu veya bu kasabasında “oruç tutmuyor” diye saldırıya uğramak neredeyse sıradan polis olayı haline geldi. Bu ülkede “Neden namaz kılıyorsun” diye kimse kimsenin yakasına yapışmadı. Ama Anadolu’nun şu veya bu kasabasında, şehrinde namaz kılmayan insanlara en azından yan gözle bakıldığını biliyoruz. Bu ülkenin sokaklarında hiçbir kızı, kadını “Neden türban takıyorsun” diyen fanatiklerin tacizine, saldırısına uğramadı. Ama mini etek giyen kızları o kadar rahat olamadı. Bırakın sokaktaki fanatiği, meczubu, kendini bilmez bazı polislerden mini etek giyiyor diye dayak yiyen kızlarımızla ilgili haberleri hep birlikte okuduk. Bu ülkede hiçbir insan “Müslüman din adamı” olduğu için öldürülmedi. Ama “Hıristiyan” bir din adamı hem de mabedinin içinde katledildi.

Basortulu oldugu icin evladinin mezuniyet toreninden kovulan kadinlar ve cagdas, cumhuriyetci, laik doktorlar tarafindan kapi disari edilip derdine derman olunmayan basi ortulu hanimlar “kimse” olmadigindan;ya da haniminin basortusu kayitlara gecen memurlari, ordudan ihrac edilen subaylari saymak gerekmedigi icin onlari geciyor sayin Ozkok. Trabzonda katledilen rahib vak’asini da adi bir cinayet olmaktan uzak ‘kanli dinci’ chevrelerin bir terkibi gibi nasilda servis ediyor. Hurriyet dezenformasyonun kitabini yeniden yazsa yeridir. Namaz kilmayanlara yan gozle bakanlari da Hurriyet Plaza’da saklayip “Anadolu’nun shu veya bu sehrine” kendileri mi gonderiyor ki Ozkok ten bashkasi artik “siradan polisiye” haline gelmish olaylari bilmiyor? Bilen varsa beri gelsin.Ayni gazeteden Colasan’in hezeyanlari bir onceki girdide yer aliyor.

Bütün bu tartışmaların gölgesinde, Filmation toplam 130 bölüm çıkardı. Bunların ikinci yarısı yan ürün olarak çıkarılan She-Ra’ydı, fakat ilk bölümlerde ki kaliteyi asla tutmadı. Dizi gittikçe gözden düştü ve Eternia’nın sonu Mattel’in açgözlülülüğü sayesinde gelmiş oldu. Bir süre sonra da Filmation, Fransız kozmetik firması L’Oreal’e satıldı.  L’Oreal Filmation kütüphanesinin Avrupa haklarını alınca He-Man de Türk çocuklarının hayatına girmiş oldu.

Kaynak

***

---

Dayak, birine sozlerinle istedigini kabul ettiremeyince basvurdugun bir orman kanunudur.

---

Vatan evladinin dayak konusundaki cesitli dusunceleri icin ek$i sozluku’e bakilabilir. Hatunca.com’da Belgin Yavuz dayaga kendi penceresinden bakinca gorduklerini shoyle tasvir ediyor:

---

Dayak…Acımasızca birbiri ardına indirilen darbeler…Her bir vuruşta kadına ezilmişliğini yeniden hatırlatan, saygınlığını ayaklar altına alan, kadın olduğuna bin kere pişman ettiren darbeler…Her dayak olayında; kadının gözyaşları ezilmiş etlerine, kanamış dudaklarına, morarmış kollarına düşerken yüreğini her defasında bin bir parçaya böler. Çıkmayan sesiyle haykırır sessizce, yataklarında uyuyan çocuklarını uyandırmamak, eşine saygısızlık yapmamak adınadır tüm haykırışları…Ne saygıda kusur etmiştir eşine yıllarca, ne de onu utandıracak bir hareketi olmuştur. Peki ama bu dayaklar niye? Haftada bir, bazen gün aşırı, bazen de her gün her gece tekrarlanan bu kahredici eziyetler ne içindir? Sorular hep kendi içinde, kendi dünyasında kalmıştır bunca yıl; aynen sessiz haykırışları gibi…devami burda>>

---

Bilen bilir o anin ne denli heyecan verici oldugunu. Belki saatlerce anlatirsiniz da muhatabinizin kalin kafasina bir turlu girmez anlatmak istedikleriniz. Mesela “hatun bak ben ikinci bir avrat alacagim buna itirazin felan olmasin, erkek milleti kafasina gore alir verir..” kabilinden eshinizi iknaa calishirsiniz ama anlamak istemez. Kalin kafali ya, her gecen dakika ile icinizdeki ofke buyur…Bir sonraki cumle daha bir coskun, daha heyecanli cikar dudaklarinizdan, tehditler savurmaya baslarsiniz… ve o an gelir…Artik insanca ikna olmayacagini anlayinca, “tekdir ile yola gelmeyenin hakki kotektir” der rakibinize, pardon muhatabiniza girishirsiniz. Eger bu muhatab kadinsa siz de erkekseniz zaten maca 1-0 onde baslamissiniz demektir.
[Ben de cok heyecanlandim; yazinin geri kalani biraz duygusal olacak]

AKP Konya milletvekili Halil Urun eşine dayak atti. Ben bu satirlari yazarken utaniyorum. Sadece yazmaktan degil, milleti temsilen Turkiye Buyuk Millet Meclisi’nde orman kanunlarina tabi olan bir vekilin bulunmasindan da utaniyorum. Bu zatin millet vekili adayi olmaya cesaret edebilmesinden ve daha fenasi, secilmesinden; ondan da kotusu, ulkeyi muasir medeniyetler seviyesine cikarmaya azmettigini iddia eden AKP’nin disiplin organının bu arsiza hic birsey demeyisinden utaniyorum. Manevi degerlerin savunucusu kimligi ile ortaya cikan, basortusu meselesini insan haklarini ihlaldir diye ikide bir servis eden AKP idarecilerinin, hanimini dovecek kadar erkek (!!) olabilen Urun’e ses cikarmamalarindan, musluman olarak ve şefkat peygamberi’nin ümmetinden biri olarak utanıyorum.

Kadinin (insan, anne ve eş olrak), toplum onderlerimizin nazarindaki mualla (!!!) mevkiini gordukten sonra Almanya’da yasayan Turkler’in bir turlu adaptasyonu saglayamadigina; kadina karşı şiddetin hem de en yuksek duzeyde -tore cinayetleri olarak- cereyan ettigine şaşırmak gerekir mi? Doğu Anadolu’nun birçok şehrinde hala bu cinayetlerin işleniyor olmasına ve Batman’da genç kızların sırayla intihar etmesine hayret mi etmeli?

Halil Urun istifa etsin. Eger vekili oldugu milletin yarisini teshkil eden kadinlara karshi tirnak ucu kadar saygisi varsa, tasi taragi toplayip meclisi terk etsin.Televizyon kameralarının önünde önce hanımından sonra tüm Turkiye halkindan ozur dilesin. AKP’nin kadın liderleri de bu mesleye yeterince önem vermedikleri için utansın ve ma’şeri vicdanda mahkum edileceklerini bilsinler.